ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑΛΕΞΗ ΣΤΗΝ ΚΥΜΗ ΜΕ ΘΕΜΑ «ΧΑΟΣ ΣΤΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΜΗΧΑΝΟΣΤΑΣΙΟ».

Για μια ακόμα χρονιά θα ήθελα να εκφράσω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στους

συμπατριώτες μου της Κύμης που κατέκλεισαν κυριολεκτικά το θέατρο του Λαογραφικού

Μουσείου Κύμης το βράδυ της Δευτέρας 19 Αυγούστου για να παρακολουθήσουν την διάλεξη με τίτλο «ΧΑΟΣ ΣΤΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΜΗΧΑΝΟΣΤΑΣΙΟ».

Ιδιαίτερες ευχαριστίες, επίσης, στους συμπολίτες μου της Χαλκίδας, οι οποίοι με πρωτοβουλία της Εταιρείας Πολιτισμού Χαλκίδας, ιδιαίτερα της προέδρου της κυρίας Αγιοστρατίτη και του αντιπροέδρου της κυρίου Γιάννη Ζήκου, συμμετείχαν στην παραπάνω συνάντηση διοργανώνοντας εκδρομή με πούλμαν από την Χαλκίδα. 

Ευχαριστώ επίσης, τους συμπολίτες μου από το Αλιβέρι, το Αυλωνάρι, τις Κονίστρες και

την ευρύτερη περιοχή της Κύμης για την, επίσης τιμητική για εμένα, παρουσία τους.

Τέλος, θερμές ευχαριστίες και στον Μορφωτικό Επιμορφωτικό Σύλλογο Κύμης που για έκτη συνεχόμενη χρονιά μου απηύθυνε την πρόσκληση να με συμπεριλάβει στο πρόγραμμα των καλοκαιρινών πολιτιστικών του εκδηλώσεων.

Πολύ μεγάλη μου τιμή!!!

Το κλείσιμο της διάλεξης:

Στις αρχές του 21ου αιώνα ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο έχει πια αλλάξει ριζικά. Το κατακερματισμένο μηχανιστικό και ντετερμινιστικό Σύμπαν του Νεύτωνα, βασισμένο στην Ευκλείδεια Γεωμετρία ,-αφού κυριάρχησε επί 300 χρόνια στη δυτική σκέψη -έδωσε την θέση του σε έναν κόσμο που ξεχειλίζει από δημιουργικότητα.

Οι φυσικοί νόμοι έχασαν την απόλυτη αυστηρότητά τους χωρίς όμως να γίνονται αυθαίρετοι. Με τον ερχομό της κβαντικής θεωρίας τα κύματα πιθανότητας και η φαντασία βρήκαν τη θέση τους στον υποατομικό κόσμο.

Αλλά και ο μακροσκοπικός κόσμος δεν έμεινε πίσω. Το χάος, το απρόσμενο και το απρόβλεπτο εισέβαλλαν όχι μόνο στην καθημερινή ζωή, αλλά και στον κόσμο των πλανητών, των αστέρων και των γαλαξιών. Απελευθερωμένη από τα δεσμά της η Φύση μπορεί πια να αφήσει ελεύθερη τη δημιουργικότητα της. Δείχνει προτίμηση στο χρήσιμο ακανόνιστο, στο μη λείο, στο μη στρογγυλοποιημένο.

Όχι όμως στο αυθαίρετο αλλά εκείνο που μέσα στην τραχύτητα του δείχνει μια θαυμαστή κανονικότητα, μια σοφία. Μπορεί ο σπόρος της άγνοιας να είναι αδιαχώριστος από την ίδια τη λειτουργία της Φύσης αλλά εκείνη  «αγαπάει», όταν πρέπει, να έλκει την τάξη επιλέγοντας από έναν ωκεανό αταξίας.  

Και αυτή η ροή τάξης να συγκεντρώνεται και μέσα στον άνθρωπο. Στην φυσιολογία του. Στο DNA του. Και να συνυπάρχει αρμονικά με τις μορφοκλασματικές δομές σχεδόν όλων του των ζωτικών του οργάνων συμβάλλοντας έτσι αποφασιστικά  ώστε αυτός να μην αποσυντεθεί στο ατομικό του χάος.

Αντώνιος Αντωνίου

Δρ. Αστροφυσικής Πανεπιστημίου Αθηνών

Random Posts

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*
*