evialead.gr

ΟΤΑΝ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΕΙΝΑΙ Η ΛΑΣΠΗ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΕΙΣ ΤΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ.

Γράφει ο Σταμάτης Μούντριχας

O Βασίλης Ντόβολης, εκτός από γιατρός που τιμάει τον όρκο του στον Ιπποκράτη μέχρι κεραίας, είναι ένας άνθρωπος που λόγω του χαρακτήρα του και της εν γένει συμπεριφοράς του, αποτελεί κόσμημα για την περιοχή μας.
Χαίρομαι κάθε φορά που βρισκόμαστε, τα φιλικά του αισθήματα για μένα με κάνουν υπερήφανο, τον θαυμάζω για την ανιδιοτελή προσφορά του στην κοινωνία και προσπαθώ πάντα να » κερδίζω» από τις απόψεις του για το πως κάθε πολίτης έχει υποχρέωση να συμμετέχει στα κοινά, στην πολιτική με μικρό π, όπως ο ίδιος λέει.
Συναντηθήκαμε στην Κύμη, στην συγκέντρωση των ΝΕΩΝ ΟΡΙΖΟΝΤΩΝ, της Δημοτικής παράταξης της οποίας είμαστε μέλη και βρήκα την ευκαιρία να τον ρωτήσω για την αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου, για μήνυση που είχε κατατεθεί σε βάρος του, για κατασπατάλιση δημοσίου χρήματος, για έξοδα φιλοξενίας που έκανε ως αρμόδιος από τον Δήμο, για τα οποία δεν είχε δικαίωμα, σύμφωνα με την καταγγελία της ομάδας Μπουραντά.
Η κατασπατάλιση αφορούσε το τραπέζι που έκανε ο Δήμος δια του Βασίλη Ντόβολη, ως αρμόδιου για τον πολιτισμό, σε ολιγομελή ομάδα προσκεκλημένων, που χρέωσε τον Δήμο με το ιλιγγιώδες ποσό των 6,5 ευρώ κατ΄άτομο.
Η τοποθέτηση του επ αυτού, με προβλημάτισε.
» Δεν είχα καμία αμφιβολία για την απόφαση του δικαστηρίου. Άλλωστε το σκεφτικό της αθωωτικής απόφασης, είναι καταλυτικό. Επιβεβαιώνει την αρμοδιότητα μου όπως ο νόμος ορίζει και με επαινεί για την χρηστή διαχείριση, ανεξάρτητα από την ασημαντότητα του ποσού. Αυτό που με έκανε να αισθάνομαι απογοητευμένος, θυμωμένος για το που μπορεί να οδηγήσει η εμπάθεια τον άνθρωπο, είναι ότι βρέθηκα στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Μπορεί κάποιοι να έχουν καθημερινή πρακτική τις δικαστικές διαμάχες, να είναι ο φυσικός τους χώρος το εδώλιο του κατηγορουμένου, ο τρόπος όμως που έχω αποφασίσει να ζω, η επιλογές μου ως στάση ζωής, μπορεί να μην είναι φιλόδοξες ως προς την οικονομική και επαγγελματική μου ανέλιξη, εμπεριείχαν όμως την βεβαιότητα ότι σε καμία περίπτωση δεν θα με οδηγούσαν στην θέση του κατηγορουμένου. Δυστυχώς, έπεσα έξω. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι μία Δημοτική Αρχή, μπορεί να πέσει τόσο χαμηλά.
Παρακολουθώντας την πορεία τους, έχω πειστεί ότι αυτές οι συμπεριφορές, δεν είναι αρρωστημένη δικομανία, αλλά μια κακώς εννοούμενη προσπάθεια αποπροσανατολισμού, ως δικαιολογία στην πλήρη ανικανότητα τους να κάνουν το ελάχιστο για τον Δήμο. Βέβαια δεν έχουν την παραμικρή συστολή μπροστά στην σπίλωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αφού οι ίδιοι την έχουν απολέσει προ πολλού και θεωρούν ότι και οι άλλοι είναι ίδιοι μ΄αυτούς»
Δεν γράφω όλα αυτά γιατί πιστεύω ότι ο Βασίλης έχει ανάγκη υποστήριξης. Καμία καταγγελία, καμία κατηγορία δεν είναι ικανή να τον αγγίξει.
Τα γράφω για να πω ότι όλα αυτά τα λαμόγια της πολιτικής, αυτοί οι αναρριχώμενοι κισσοί των κομμάτων, δεν μπορούν να συμβιώσουν με την τιμιότητα την αξιοπρέπεια και την συμμετοχή στα κοινά, χωρίς προσωπικό όφελος. Γιαυτό όταν συναντήσουν αυτό το σπάνιο είδος, λυσσάνε να το εξοντώσουν. Όχι μόνο γιατί δυσκολεύεται η επιτυχία των φιλοδοξιών τους, αλλά περισσότερο γιατί φοβούνται την σύγκριση.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *